دويّم - آنكه مؤمن باوّل طعام نام خداى تعالى برد و به آخر شكر كند ، و با اندك سايه سير شود ببركت ايمان ، و از كافران اين نيايد . سيّم - آنست كه مؤمن از بيم حساب از آنچه بتواند خوردن كمتر خورد و كافر از كفايت درگذرد . چهارم - آنكه مؤمن بهر آنچه يابد قناعت كند و كافر اگر دنيا بكلّى او را بود طلب ديگرى كند و مصطفى عليه السّلام ميفرمايد كه : از خداى تعالى نگاه داشت خواهيد از بسيار خوردن كه بسيار خوردن سخت دلى بار آورد ، و اندك خوردن تندرستى و صافى دلى بود . و مصطفى عليه السّلام فرمود كه : از شهوات و لذّات نفسانى بپرهيزيد و شاه مردان را عليه السّلام بتبرّك پالوده پيش بردندى گفتى : رنگت نيكوست و بويت خوش و ليكن من كار هم نفس را چون خو كنم به چيزى كه پيش خويش خود « 1 » نبوده است . و يحيى زكريّا عليهما السّلام ابليس را عليه اللّعنه ديد و ميان ايشان از چند گونه سخن برفت پرسيد ويرا كه : در چه حال آدمى را بهتر توانى فريفتن ؟ - گفت : چون سير بخورد ، يحيى عليه السلام نذر كرد كه ديگر سير نخورد ، ابليس نيز عهد كرد كه : راز خويش با كس نگويد . و در روزگار مصطفى عليه السّلام قومى خواستند كه از لذّات و شهوات و خورش نيك باز ايستند آن حضرت ايشان را نهى كرد و فرمود كه : اين در دين من نيست قال اللَّه تعالى : و لا تُحَرِّمُوا طَيِّباتِ ما أَحَلَّ اللَّهُ لَكُمْ ؛ حرام مكنيد بر خود طعامها و لباسها كه بر شما مباح است و ليكن اسراف مكنيد كه اسراف حرام است اگر چه آب دريا بود . 119 - المؤمنون هيّنون ليّنون . ( 1 ) مؤمنان نرم خوى و خوش گويند * تازه روى و گشاده ابرويند مؤمنان سهل و نرم و آسان باشند ، و مصطفى عليه السّلام گويد كه : سرشت و سيرت مؤمن آنست كه در دين قوى بود و اگر چه تنگدل بود با مردم نيكو خوى و تازه روى بود ، و ايمانش با يقين بود و بر علم حريص بود ، و بر دوستان مشفق بود ،

--> ( 1 ) در نسخهء ديگر : « به چيزى كه ازين پيش خويش را » .